در چهارمین فصل کاوشهای باستانشناسی تپه چغاگلان در زاگرس مرکزی، بقایای یک سازه معماری بزرگ و منحصربهفرد کشف شد؛ کشفی که میتواند درک پژوهشگران از روند نوسنگی شدن و آغاز یکجانشینی در این منطقه را دگرگون کند.
به گزارش سایت خبری «باستانشناس»، این کاوشها از اواسط اردیبهشتماه سال جاری به سرپرستی دکتر حجت دارابی، عضو هیئت علمی گروه باستانشناسی دانشگاه رازی، و با مجوز پژوهشگاه میراثفرهنگی و گردشگری انجام شده است. بررسیهای باستانشناسی در دو ترانشه مجزا و به شیوه لایهنگاری و افقی صورت گرفت.
به گفته سرپرست هیئت کاوش، مهمترین یافته این فصل در ترانشه لایهنگاری به دست آمد؛ جایی که باستانشناسان با دیواری عظیم از جنس خشت و چینه به ارتفاع حدود ۳۴۰ سانتیمتر مواجه شدند. پی این دیوار در خاک بکر کنده شده و شواهد نشان میدهد که بخشی از یک سازه عمومی مهم بوده است. ارتفاع و پایداری چشمگیر این دیوار در میان معماریهای شناختهشده هزاره دهم پیش از میلاد در غرب آسیا کمنظیر ارزیابی میشود.
تپه چغاگلان از مهمترین محوطههای پیشازتاریخی ایران در فاصله هزاره دهم تا هشتم پیش از میلاد به شمار میرود و پیشتر نیز با ارائه شواهدی از نخستین مراحل کشت گیاهانی مانند گندم و جو، جایگاه مهمی در مطالعات آغاز کشاورزی در جهان داشته است.
در ترانشه دوم، بقایای معماری یکی از فازهای استقراری محوطه بررسی شد. نتایج نشان میدهد دیوارها از خشت با اندود گلی ساخته شده و کف فضاها نیز با گچ پوشانده شده است. استفاده گسترده از گچ در این محوطه نشاندهنده شناخت ساکنان آن از ویژگیهای این ماده ساختمانی در دوران آغاز نوسنگی است.
در جریان کاوشها همچنین مجموعهای از آثار منقول شامل ابزارهای سنگی، اشیای گلی و استخوانی و بقایای گیاهی و جانوری کشف شد که برای مطالعات آزمایشگاهی به کار گرفته خواهند شد. به گفته دکتر دارابی، ادامه کاوشها میتواند زمینه تبدیل تپه چغاگلان به یک سایتموزه بینالمللی را فراهم کند.
نظر شما